.

Over seks (anno 1982)

Brief aan Otto, 7 januari 1982

.

Hallo Otto,

Wat betreft het nieuwe jaar: Dat je eens goed uit de verf zal komen en dat je er dezelfde waardering voor zal krijgen die ik er altijd al voor heb gehad. Alhoewel, nu ik er over nadenk - veel heb je heb je daar niet aan gehad. Maar alla wanhoop niet; God is genadig en laat dat een mazzel zijn voor hen die dat niet nodig hebben en een troost voor hen die daar verder ook niets aan hebben.

Nu ga ik het over seks hebben. Dit omdat ik daar nogal mee bezig ben. Het hierna volgende mag/kan je ook als grap zien (niet origineel, maar wel zelf bedacht).
Zo vraag ik me af in hoeverre mijn seksuele drang iets is waar ik werkelijk behoefte aan heb? Ik kan me nog heel goed de tijd herinneren dat ik daar helemaal niet mee bezig was; er is dus iets in me geslopen wat me dwingt allerlei fratsen uit te halen. Laten we het een ziekte noemen.

 

Verder heb ik uit observaties van mijn medemensen begrepen dat ik slechts zwak hieraan lijd (maar wel voldoende om me er af en toe wat lijdend aan te voelen), en ik hoop dat het niet erger wordt, of dat het zich uitbreidt tot de homofilie. Opmerkelijk is ook het omgekeerd verslavende effect. Hoe minder je je seksueel uit, hoe erger het wordt.

In mijn ziektepatroon is er een voortdurend verlangen aanwezig om met een vrouw lijfelijk bezig te zijn; met als absolute bekoring om mijn lul in haar vagina te bewegen tot ik "klaar kom". Ik droom daar dan ook uitvoerig en gedetailleerd over (open gesperde kutten enzo).
Om dit ook werkelijk te laten gebeuren moest ik natuurlijk eerst met vrouwen in kontakt komen. daartoe sprak ik hun soms aan en probeerde me aardig voor te doen. Bij voldoende inzet kon het beoogde doel inderdaad bereikt worden. Een wonderlijke roes overvalt me dan: want zoals met de meeste dingen die je mooi, lekker en duur vind, die probeer je te houden - "houden van" wordt het dan dus.
Tot zoverre mijn sekservaring als jongen.

In de ziekte trad er zo na mijn 25e een wat rustgevende bestendiging op, waarbij de hete koorts wat afnam. Mijn vriendin Brigitte zal daar zeker debet aan zijn.
Zo vraag ik me af hoe schandelijk is om, nadat ik met haar bezig ben geweest en klaar gekomen ben, om me om te draaien en te gaan slapen. Het probleem is namelijk dat ik Brigitte niet kan klaar maken. En heus ik doe toch erg mijn best met haar. Tot kramp in mijn vingers en tong aan toe; want omdat ik soms wel en dan weer niet harder moet drukken en vooral ook heel snel. Nou en na zo'n 10 minuten van alles geprobeerd te hebben en ook mezelf zoveel mogelijk ingehouden te hebben, dan laat ik mezelf maar gaan. "Oeps, hoeps", dus .. da's fijn en dan moet ik met haar weer aan de slag met rommelen aan de kut. Nee, niet aan haar borsten, want daar wordt ze kriegel van.
Ik ga dan maar door totdat ze me - zeer onbevredigd - opdracht geeft er maar mee op te houden. En dan ligt ze soms stilletjes met haar rug naar me toe wat na te huilen. Ja, dat maakt de seks met haar echt aantrekkelijk en powerfull. En dan dus af en toe dat gruwelijke humeur van haar ... "Kom maar Fikkie hier is je portie", denk ik dan en verklaar Fikkie voor hartstikke gek dat hij is zoals hondjes zijn.
Tot zoverre mijn jonge mannen ervaring.

Nu is het al een half jaar uit met Brigitte en heb ik al een half jaar onthouding achter de rug (aftrekken geldt eigenlijk niet als seksuele ervaring).
"Hoe het bevalt", vraag je me? "Klote, de hete onrust is er weer. Dat ongelooflijke weeë gevoel in maag en buik die ik kende toen ik de eerste keren vree. een buitenzinnige seksdrang met een brok in de keel wanneer ik eindelijk na dralen pornografie koop en zenuwachtig alle heetste plaatjes uitscheur en naast elkaar leg en me dan wanhopig 3, 4 maal achtereen aftrek om dan de hele rotzooi weg flikker. Hopeloos ziek voel ik me dan.
Tot zover deze mannen-ervaring.

Over therapieën en ander ongerief een andere keer.