Nou weet ik niet waar u zich in het leven door laat leiden; maar ik hang een soort praktisch humanisme aan. De belangrijkste regel daarin is: Wat ik zelf niet aangenaam vind, dat doe ik mijn medemens niet aan. En daarin sta ik niet alleen mijn levensregel wordt toch echt breed aanvaard - het is de basis van de universele mensenrechten en ook het christelijke geloof ondersteund het.

Er zijn mensen die vinden dat ik slecht weet hoe mijn medemens in elkaar steekt. Zij vinden het bijvoorbeeld de gewoonste zaak van de wereld dat er mensen zijn die hun stront opruimen.

Opvallend is ook hoe hypocriet velen zijn in de naleving van deze regel. Zo is een eenvoudige consequentie hiervan dat beloning voor verrichte arbeid evenredig dient te zijn met de mate waarin jij ervoor past om deze werkzaamheden te doen. Wanneer jij liever timmert dan schoonmaakt, en je laat iemand voor je schoonmaken, dan dien je die persoon meer uit te betalen dan jij met je timmeren verdiend. Dit dus ingeval van min of meer gelijkwaardige arbeid.

Eendachtig deze regel vind ik dat arbeiders achter de lopende band, in veel gevallen, meer dienen te verdienen dan bijv. hun managers.

Ook over de belangrijkheid van het werk wordt zeer verschillend gedacht. Een voorbeeld hiervan: het Gemeentelijke Vervoers Bedrijf van Amsterdam is zowat failliet gegaan door zwartrijders. Controleurs op bussen en trams die dit tegengaan zijn dus buitengewoon belangrijk. En welke status krijgen de nieuwe controleurs van de directie: - jawel hoor - Melketiers moeten het worden. Dat zijn namelijk de enige mensen die ze nog kunnen verplichten om - tegen minimale beloning - dit best wel onaangename werk te doen. Additionele arbeid noemt onze - zich socialist noemende - minister Melkert dit.

Ook menen veel mensen dat er verschillend beloont moet worden omdat het ene werk moeilijker zou zijn dan het andere. Het begrip moeilijk is echter zeer relatief. Beter is het om te kijken welke offers je je moet getroosten voor dat werk. Neem nou bijv. de voormalig politicus Rosemuller van Groen Links die vol bravoure opgeeft ook eens havenarbeider geweest te zijn. Geen haar op zijn hoofd die er voor kiest om achter een kassa bij een supermarkt te gaan werken. Hij verkiest zijn fijne baan als populaire praatjesmaker verre boven dat van het noeste - en vaak smerige - lichamelijke arbeiden.

Ook een veel gehanteerd argument is het schaarste beginsel. Zijn er veel mensen beschikbaar voor een baan, dan wordt de beloning veel minder dan wanneer het er erg weinig zijn. Vandaar dus dat veel werkgevers massaal buitenlandse gastarbeiders hiernaar toe laten komen.

Maar ook de "Numerus fixus" voor sommige studies. Zo worden we genaaid ....

Eeuwenlange aanvaarding van klasse structuren hebben ons evolutionair gezien murw gemaakt.

Het zit in onze genen om ons over te geven aan praatjesmakers en aan hen die zich als leiders voordoen. Mensen die van je eisen om hen te volgen - die doen voorkomen dat je daar baat bij hebt - die moet je zeer wantrouwen.

"Never follow Leaders, they are all Cheaters"